Subs vertaald door Suurtje -- Controle Suurtje en Teq --
Ondertitels geresynced voor DVDSCR-COCAIN door Assgier (aka NoBody).
Op de vijftiende mei, in de jungle van Nool in de hitte van de dag...
in de koelte van de poel, was hij aan het spetteren...
genoot van het enorme plezier van de jungle.
Toen hoorde Horton de olifant, een klein geluid.
Goedemorgen klas, zijn jullie klaar? - Ja.
Spring maar aan boord.
Van onderen, Tommy is aan boord.
Katie, ben je daar?
Daar is het.
Dit is één van de meest fantastische wezens van de jungle, de bladluis.
Om zichzelf te beschermen tegen roofdieren...
vermomt hij zich als een blad.
Hij heeft nogal een stevige greep. Kom op klein vriendje, doe niet zo verlegen.
Ik denk dat ik mij vergist heb, kinderen.
Er zijn blijkbaar geen bladluizen in dit gebied.
Ze zitten op mij.
Ik denk dat ik er één ingeslikt heb.
Tommy, haal hem eruit.
En er was een zure kangoeroe...
het type dat er van overtuigd is, dat zij het beter weet dan jij.
Zij maakte elke wet, en voerde elke regel uit...
als zelf uitgeroepen hoofd, van de jungle van Nool.
Waarom kan ik niet met de andere kinderen spelen, mama?
Hoe vaak heb ik je al gezegd...
dat de jungle geen plaats is, om je als een wild dier te gedragen.
Die Horton is zeker excentriek.
De kinderen leren zo veel van hem. - Leren om een paar idiote halve garen te zijn.
En daarom is mijn Rudy gebuideld.
En terwijl de kangoeroe daar stond te sneren...
Horton, ik heb de beste tijd van mijn leven, wat ga je ons straks laten zien?
Vloog het stofje weer vlak langs Horton's oor.
En hij hoorde het weer. Een heel zwak gejank, alsof een heel klein persoon om hulp riep.
Weet je wat hij dacht? Dat er wel iemand moest zitten boven op dat kleine stofje stof.
Of een familie, dat zou kunnen. Een familie met kinderen, die net begonnen te groeien.
Ik wil blijven leven.
Ik moet gaan. Katie, jij hebt nu de verantwoordelijkheid.
Wacht. Kom terug.
Ik hoor iemand komen. Geef mij die.
Luid het alarm.
Sorry, mag ik er even door?
Sorry Wickersham's, ik beloof dat ik dit later allemaal opruim.
Breng de ellebogen.
Ik hou van de geur van bananen in de morgen.
Bananen in het gat.
Kom op jongens, we zijn allemaal zoogdieren.
Ik voel dat het diplomatieke proces begint af te breken.
Daar ben je. Ik heb je.
Hallo, kinderen.
Nu ben je veilig.
Ik weet dat ik je iets heb horen zeggen.
Ik weet het gewoon.
Waar ben je?
Er is dat stofje, en dat riep om hulp.
Het stofje riep om hulp?
Ik bedoel dat stofje niet. Dat is belachelijk.
Dacht jij dat ik dat bedoelde? Nee.
Dat stofje kan niet om hulp roepen. Kom op.
Doe eens normaal.
Er is een klein persoon op dat stofje, en die heeft mijn hulp nodig.
Absurd.
Er zijn geen mensen die zo klein zijn.
Nou, misschien zijn zij niet klein.
Misschien zijn wij wel groot. Nee, echt. Denk er eens over na.
Als er nu eens iemand was, helemaal daar buiten...
die nu op onze wereld aan het neerkijken is?
En voor hen, zijn wij de stofjes.
En dan komt daar iemand langs, en die zegt: 'Er zijn geen mensen die zo klein kunnen zijn'.
Dan komt de eerste jongen langs, en die zegt: 'Noem jij mij een leugenaar'?
Dan komt de tweede jongen langs, en die zegt: 'Als de schoen past, trek hem dan aan'.
Dan vliegen de vuisten in het rond, en de eerste jongen pakt een baksteen...
je wilt misschien de buidel dicht ritsen voor het volgende deel.
Goed vetzak, wil je hier iets van?
Er is niets op dat stofje.
Maar ik heb het gehoord. - Heb je dat echt? Jeetje.
Hoe komt het dan, dat ik niets hoor?
Nou...
Als jij iets niet kan zien, horen, of iets niet kan voelen...
dan bestaat het niet.
En geloven in kleine denkbeeldige mensen, is niet iets wat wij doen.
Of tolereren, hier in de jungle van Nool.
Echt? Want ik denk als ik het echt probeer...
dat ik iemand vind, die mij gelooft. - Jij doet helemaal niet zo iets.
Jij zegt geen woord van die leugen tegen iemand anders.
En zeker niet tegen de kinderen.
Ik wil niet dat jij hun hersenen vergiftigd met deze onzin.
Onze gemeenschap heeft normen, Horton.
Als jij daar een deel van wilt blijven, dan stel ik voor dat jij die opvolgt.
Een fijne dag verder.
Goed, ik zal daar over denken, ik waardeer zeker jouw inbreng.
Ik begrijp het niet. Ik weet dat ik jou gehoord heb.
Net zo duidelijk als de neus op mijn gezicht.
Dat is het. Misschien kan jij mij niet horen.
Natuurlijk. Jouw oren zullen wel klein zijn.
Ik moet harder praten.
Hallo.
Sommige mensen daarbuiten denken misschien dat ik Who ken...
en die zullen het eens zijn, met die zure kangoeroe.
Er kunnen geen mensen zijn, zo klein als een mijt.
Dat kan wel, en die zijn er ook. Want Horton had gelijk.
Die ene hallo, reisde helemaal naar het stofje door de lucht...
tot ze een kleine stad gevonden had.
Een stadje dat Whoville heette. Want daar woonde de Who's...
gelukkig en veilig. Ze kende alleen goed nieuws.
Zich er niet van bewust dat hun wereld een stofje was op een klaver.
Zich er niet van bewust, het lieve leventje dat zij kende, misschien voorbij was.
De burgemeester van Whoville, een man die Mc´dot heette...
was toegewijd en eerlijk en een beetje vreemd.
De burgemeester en zijn vrouw hadden heel veel kinderen.
Negenenzestig dochters, sommigen hier, en sommigen daar.
Negenenzestig meisjes om van te houden, negenenzestig meisjes om iets te leren.
Maar de burgemeester had maar een paar seconde voor elk van hen.
Ik heb mijn 'whostery test' nog beter gedaan.
'Whostery' dat herinner ik mij nog goed.
Dat is één van mijn meiden.
Hildy gebruikt mijn borstel. - Hooly gebruikt mijn borstel.
Kijk daar eens.
Zo, allemaal beter.
Mag ik alsjeblieft een 'Who telefoon' papa? Iedereen in mijn klas heeft er één.
Echt, iedereen?
Ik zal er over denken. - Papa, kijk.
To. - Met een T H lieverd, het is 'tho.
In de Whoville traditie, niet zoals bij jou en mij...
is de oudste van de burgemeester, de volgende van de generatie.
En wie was de oudste? De leider, groot en sterk?
Het was JoJo zijn zoon. De kleinste Who van allemaal.
JoJo, wat gebeurt er allemaal.
Niet voor jou of mij, dat is wel duidelijk, dat Jojo zijn vader's carrière niet wilde.
Maar de burgemeester ging gewoon door, compleet voor de mal gehouden...
en JoJo zat daar maar steeds te zwijgen, en brabbelde ka ka.
Waarom krijgt hij meer tijd? - Dat is niet eerlijk.
Zoon, hé... - En waarom sprak hij niet?
Ik denk, dat de jongen bang was als hij dat zou doen...
hij zijn vader misschien zou teleurstellen. - Weet je wat fantastisch zou zijn?
Dit is fantastisch.
Kijk naar de mannen en vrouwen die aan deze muren hangen...
jij mijn jongen bent deel van een erfenis van een familie die eeuwen teruggaat.
Weet je wat? Jouw grootvader was burgemeester van Whoville.
En, jouw overgrootmoeder...
dat klopt, helemaal tot aan jouw...
groot...
niet zo groot. Groot...
groot. Grootvader.
Op een dag hoop ik bij ze te komen.
En één van de grootten te zijn.
Ik zeg je JoJo, er is niets beters dan burgemeester te zijn.
Ik mag besluiten ondertekenen, voorraden goedkeuren, begrotingen aanvullen...
en in de dierenparade zit ik boven op de gigantische gehaktbal.
Op een dag, kan jij dat ook zijn, JoJo.
Op een dag zal jij het wapen van burgemeester dragen.
Jij moet gewoon...
weet je wat ik bedoel?
Goed, kerel...
ik ben blij dat wij dit gesprek hebben gehad.
Dat ik nu verder met mijzelf voortzet.
Goed.
Dat moet comfortabel zijn.
Niets mis mee, Horton. Hier is niets mis mee.
Gewoon jij en ik en het stofje met een licht briesje.
We zijn een club, we zijn een groep, we kunnen stemmen over een onderwerp.
We kunnen een geheime gemeenschap zijn, dat de macht in de wereld heeft.
En niemand kan daaraan meedoen, tenzij zij grappige hoedjes dragen.
Luister, Horton. - De voorzitter erkent broeder Morton.
Ik ben heel blij dat jij dat stofje hebt gevonden, en alles...
maar je zou er over moeten denken, omdat voor jezelf te houden.
Waarom?
Je praat tegen een klavertje, dat staat niet zo goed.
Weet je wat er niet zo goed uitziet?
Jij, die aan het praten is over dat stofje, alsof dat stofje er helemaal niet is.
Dat stofje heeft helemaal niets slechts over jou gezegd.
Veel geluk met jouw denkbeeldige voorkeur.
Weet je, dat stofje kan over mij denken wat hij maar wil. Het is een stofje.
Ik zie wat er hier aan de hand is.
Morton, hoe hecht het stofje en ik ook worden...
het stofje kan jou nooit vervangen.
Ik ben alleen maar verdrietig dat ik dit op dit punt moet uitleggen.
Dat is fantastisch, Horton. Dat helpt echt.
Probeer maar gewoon dit voor jezelf te houden. Ik zie je later. Probeer het.
Wat gebeurt er daar? - Wat? Niets.
We doen niets.
We zijn helemaal alleen.
Wie zijn wij? - Wie, wat, wie? Zei ik dat?
Dat zou ik nooit zeggen. Dat zou betekenen dat ik met iemand was, en niet alleen.
Ik vertel het. Je mag het aan niemand vertellen, als iemand hier achter komt...
zou dat heel erg kunnen zijn.
Ik weet niet zeker waarom.
Wij zullen het aan niemand vertellen. En als wij dat doen...
zullen wij tegen hun zeggen, dat ze het aan niemand moeten vertellen.
Perfect.
Goed, ik neem een bad, omdat mijn huid erg droog wordt, een beetje een knoeiboel...
Terwijl Horton zijn mond niet kan houden, over dat stofje dat hij heeft gevonden...
en hoe hij het gered heeft, toen het bijna verdronk...
ging de burgemeester op weg naar zijn werk...
en merkte dat niet alles hetzelfde was op zijn route.
Maar geef Horton alsjeblieft niet de schuld, want hij wist dat niet...
dat die kleine klap boven... - En ik gooide het zo in het water.
een grote klap beneden was.
Hé Joe, werk niet zo hard.
Deze luxe flatgebouwen, bouwen zichzelf bijna.
Kijk daar eens, ik denk dat zij zich inderdaad zelf bouwen.
Goed, dat kan gebeuren.
De burgemeester wist dat hij de ongewone dingen die hij die dag zag, bekend moest maken...
er was één probleem, hoewel zijn wil sterk was...
Je bent laat. - Dank je, Mevr. Yelp.
Niets was er ooit fout gegaan in Whoville.
We hebben alles wat wij nodig hebben, we hebben alles nodig wat wij hebben.
We vinden het leuk in Whoville, we vinden het erg leuk.
We zijn allemaal erg druk bezig, met het eeuwfeest van Who dat er aan komt, dus...
dus laten we deze vergadering tot orde roepen.
Mijnheer de burgemeester, ik neem aan dat u wat goed nieuws voor ons hebt?
Nou, het is nieuws...
ik weet niet of wij het goed of slecht moeten noemen, of zoiets. Het punt is...
ik heb opgemerkt, dat er iets raars aan de hand is. In Whoville de laatste tijd.
Zijn er goede dingen aan de hand?
Nou weet je, aardschokken, wolken wervelen in de lucht...
en het lijkt mij, gewoon voor de veiligheid, dat wij moeten overwegen...
het eeuwfeest van Who uit te stellen. - Wat moeten wij overwegen?
Het eeuwfeest van Who uit te stellen.
Wat? Spreek harder, man.
Het eeuwfeest van Who uitstellen, goed?
We staan op het punt om honderd jaar van Whoville geluk te vieren...
en harmonie, en jij wilt de viering uitstellen?
En als Whoville nu niet veilig is? - Er gaat nooit iets fout in Whoville.
Dat is nooit gebeurd, en zal ook nooit gebeuren, kletsende sufferd.
Het eeuwfeest van Who zal doorgaan zoals het plan was.
De burgemeester was alleen maar een idioot.
Er zullen van nu af aan alleen maar glimlachen zijn.
Ik heb al vijftienduizend vrienden.
Wat bedoel je, die lijkt niet op mij. Die lijkt precies op mij.
Tien jaar geleden. Wacht eens even.
Behandel mij als een idioot? Ik ben geen idioot.
Zie ik er uit als een idioot?
Jij wilt niet dat ik daar op antwoord. - Ik ben geen idioot.
Hij durft mij een sufferd te noemen? Ik zou nooit iemand een sufferd noemen.
Hij is een sufferd. - Kijk jij nou eens.
Kijk naar jouw gezicht.
En ik denk niet dat jij er zo goed uitziet met een nietje in jouw hoofd.
Dank je, Mevr. Yelp. - Graag gedaan.
Hallo? - Wie is daar?
Hallo?
Hallo.
Wie is daar? - Dit is de burgemeester.
De burgemeester?
Ik wist het. Ik wist, dat er leven was op dit stofje.
Het stofje? Wat voor stofje?
Nou, ik weet niet precies hoe ik je dit moet vertellen, maar...
jij woont op een stofje.
Ik vind het jammer, om het niet eens te zijn met jou, stem uit de afvoerpijp...
maar ik woon in Whoville.
Nou, dan is Whoville een stofje.
Goed, oké, serieus wie is dit?
Wie is deze vogel, uit de provincie.
Nee, dit is Horton. Ik ben een olifant.
Oké, Horton, valse naam. Waar ben jij?
Nou, vanaf waar jij staat, denk ik dat ik in de lucht ben.
Vergeleken bij jou, ben ik enorm. Wat nogal nogal wat zegt, want ik ben erg afgevallen.
Ik zwem.
Jouw hele wereld past op een bloem. Mijn wereld...
Je drijft wel een beetje door, vogel.
Geloof jij mij niet? Let op wat er gebeurt als ik jou in de schaduw leg.
Dit is absoluut onmogelijk.
Donker. Licht.
Zie je het dan niet?
We hebben een paar verbazende kosmische veranderingen...
twee verschillende werelden, die op een wonderbaarlijk manier elkaar's pad kruisen.
Die van mij kolossaal, die van jou minuscuul.
En toch, op één of andere manier zijn wij er in geslaagd contact te maken.
Als je er over nadenkt, is het behoorlijk verbazingwekkend.
Is alles goed, daar beneden?
Ik weet het niet. Vertel jij het mij maar.
Jij bent degene die het stofje vasthoudt.
Ik ben degene die het stofje vasthou.
Maakt u zich maar geen zorgen, mijnheer de burgemeester...
Wacht even, alsjeblieft.
Wat betekende dit allemaal? De burgemeester had geen idee.
Hij rende naar het kantoor van Dr. Larue.
De knapste kop van de staf van Who.
Dit is krankzinnig.
Mijnheer de burgemeester, hoe kan ik u helpen?
Ik weet het niet. Ik vroeg mij af...
als onze wereld een, laat ik zeggen, een klein stofje was...
drijvend in de ruimte, hoe zouden wij dat dan weten?
Waarom vraag je zoiets? - Helemaal geen reden voor.
Ik herinner het mij niet eens. Jawel, dat doe ik wel, weet je wat...
een jongen praatte tegen mij, geen olifant in de lucht, maar een jongen op de grond...
Dat zouden vertakkingen die bewegen moeten zijn.
Goede vertakkingen.
Een klein stofje? - Ja, een klein stofje.
In het rond drijven.
Dan zouden wij onverklaarbare aardschokken hebben.
Traumatische veranderingen in het weer.
En als wij uiteindelijk niet één of andere soort van stabiliteit bereiken...
zou onze wereld...
vernietigd worden. - Vernietigd?
Nee, dit is Benny, Horton is nu even bezig.
Ik maak een grapje, ik ben het.
We zijn verdoemd. - Luister, Horton...
het lijkt erop, dat ik jouw hulp een klein beetje nodig heb.
blijkbaar, als dat stofje blijft bewegen, zal onze hele wereld...
vernietigd kunnen worden.
Dus jij moet, voor ons de Who's een stabielere, veiliger thuis vinden...
en snel. - Geen probleem, Hr. de burgemeester.
Eens kijken.
Dat is een mooi uitzicht.
Hallo? Is alles goed?
Wat gebeurt er, daar boven?
Deze hele jungle is een huis des doods.
Wacht even, daar is een goede plek.
En toen zag Horton, op de top van de berg Nool...
een kleine grot die er vredig en stil en koel uitzag...
waar een zonnebloem trots en groot uit de grond groeide...
daar wist hij, zou elke Who veilig zijn...
en gezond. - Ik heb het gevonden, burgemeester.
De perfecte plek.
Precies daarboven.
Op de top van de berg Nool. - Hr. de burgemeester?
Ik wou dat je... Glanzend.
Het comité van het honderdjarig Who feest, is op u aan het wachten, om...
te kijken naar de gigantische gehaktbal, voor de dieren parade.
En dan moet u naar de tandarts, voor uw Who's tandwortelbehandeling.
Weet je, Who voor alles neer te zetten, daar doet het niet minder pijn van.
Wacht... - Tijd.
Ik wil niet gaan.
Luister Horton, ik moet gaan. Er is blijkbaar een probleem met de gigantische gehaktbal.
Zorgt u maar voor die gehaktbal, mijnheer.
En laat het opgewonden raken maar aan mij over.
Dus begon Horton, aan zijn op erewoord beloofde lange weg...
vastbesloten de kleine wereld op het stofje te redden.
Horton was trouw en standvastig in zijn soort...
Ik heb je, maak je geen zorgen.
hij was een dappere held.
Tenminste in zijn geest. - Wij moeten onzichtbaar worden...
in stilte reizen, want er zijn krachten die op zoek zijn om ons te vernietigen.
Jij denkt dat jij tegen mij op kunt, hé?
Het is duidelijk, dat jij geen partij bent voor mijn techniek.
Ik zie dat jij de manier van 'de brekende tak' beheerst.
Zie hoe ik kan buitelen.
Horton laten we gaan.
Jij loopt op de grond, maar de kangoeroe heeft apen.
Ik zal apen van die apen maken, dat is hun noodlot.
Horton is de grootste held van allemaal.
Horton, ga.
Nee, die kant op.
Naar de top van berg Nool, zo snel als licht, ik ben onderweg.
Sorry, kleine kerel.
Het komt wel goed met jou, denk gewoon genezende gedachten.
Horton, kijk.
Wij hebben allemaal onze eigen klaver, met werelden erop.
In mijn wereld is iedereen een pony...
en ze eten allemaal regenbogen, en poepen vlinders.
Dat is prachtig, Katie.
op een vreemde manier. - Mijn wereld heet Jessica Land...
en iedereen aanbidt Koningin Jessica, omdat Jessica zo mooi is.
Jessica? Dat was fantastisch.
Mama, doe voorzichtig, mijn beste vriend Frederick leeft daar.
Rudy, niemand leeft daarop, dat is niet mogelijk.
Die Horton is een lastpost. - Mama, je bent zo raar, doe mij dat niet aan.
Lieverd, ga naar je kamer.
Het is goed. - Wat denk jij dat je aan het doen bent?
Jullie zitten in de problemen.
Hebben jullie vergeten wat wij besproken hebben?
Nee, ik ben een olifant. Olifanten vergeten nooit.
Het is eigenlijk een vloek. Ik herinner mij dat ik op mijn hoofd stond...
en jij zei m.., en ik keek op en jij zei: 'wat ben je aan het doen'?...
ik zei dat ding over dat stofje, en jij trok aan mijn oren...
en jij trok mij aan mijn voorhoofd. Dat heb jij gedaan.
Geef mij die klaver, Horton. Nu.
Nee.
- Ja.
Weet jij zeker dat jij dit gevecht wilt vechten, Horton?
Omdat ik jou beloof, dat het heel gemeen, heel snel gaat worden.
En jij jezelf moet afvragen, wil ik hier echt allemaal doorheen gaan?
Voor een klaver? Neem het van mij aan, Horton...
Dat wil je niet. Dus geef het hier.
Nee. Ik kan het niet aan jou geven.
Er zitten mensen op dit stofje.
Toegegeven, het zijn hele kleine mensen, maar een mens is een mens.
Het maakt niet uit hoe klein.
Jij bent net de lijn overgegaan, Horton.
En ik laat jou betalen.
Die Horton is een lastpost, hij laat de kinderen hun fantasie gebruiken.
Het is ziek.
Ik moet dit stofje naar de top van de berg Nool krijgen, z.s.m.
Wat dat ook betekent, waarschijnlijk zo snel als maar mogelijk...
Ik bedoel, hoe moeilijk kan dat zijn.
Het is gewoon een rechte val, naar een zekere dood.
Dit ziet er een beetje wankel uit.
Geen zorgen maken.
Blijkbaar, toen ze deze brug bouwden, hielden ze er rekening mee...
dat olifanten er hier overheen zouden gaan.
Juist, dat voelt goed, ik zal gewoon...
Moed. - Dat is waar.
Hallo, hoe gaat het vandaag, mijnheer de burgemeester?
Zeg eens A.
Uitspugen, alstublieft.
Ik denk dat een paar van deze planken vervangen kunnen worden.
Ik moet gewoon licht denken. Ik ben licht als een veertje.
Zwaar veertje.
Dit zal een beetje pijn doen.
Ik ben lichter dan een veertje. Wat is lichter dan een veertje?
Lucht. Er is niets lichter.
Dus naar mijn mening...
dat hoe meer lucht ik heb...
des te lichter...
ik zal zijn.
Volgende, alstublieft. - Goed dit was absoluut afschuwelijk.
Als ik mijzelf gewoon opdruk...
probeer niet in paniek te raken.
Dat had een ramp kunnen worden.
Ik voel mij nu erg goed.
Misschien komt dat omdat ik nu een nieuw doel heb.
JoJo, ik heb jouw hulp nodig. Kan jij mij helpen?
Goed, als eerste wil ik dat jij naar de meisjes hun kamer gaat.
Neem Hedy's gespaarde collectie mee, en kijk niet zo naar mijn arm...
berg Hooly's collectie op, en dan, weet je wat...
let op alles wat kan breken of in stukken kan vallen.
Kijk eens heel erg goed...
begrepen, bedankt, JoJo.
Hier, en dat daar...
Hallo, jij bent laat thuis. - Sorry schat, ik had gewoon...
iets bij de tandarts laten doen, aan mijn arm.
Wat was dat...?
Wat ben jij aan het doen? - Wat bedoel je?
Ik ben geen detective Ned, maar jij hangt aan de kroonluchter.
Ik dacht dat het er beter uitzag, zo kan het niet op ons vallen...
en ons platdrukken terwijl wij slapen.
Wat is er aan de hand?
Schat, heb jij ooit het gevoel gehad...
dat er naar je gekeken wordt?
Ja, zeker.
Dat denk ik wel. - En dan krijg je het gevoel...
dat het ding dat naar je kijkt, is misschien...
een gigantische olifant.
En dan krijg je dat rare gevoel, dat jouw wereld eigenlijk een klein stofje is.
En dat die olifant, waar ik net over aan het praten was...
het rond draagt op een bloem, en dan realiseer jij je...
dat als je dat aan iemand vertelt, denkt die dat je gek bent, maar...
je voelt steeds de verantwoordelijkheid om iedereen veilig te houden.
Ken jij dat gevoel?
Weet je? Ik moet nee zeggen.
Ken jij dat gevoel?
Nee.
Ik denk dat het tijd is om onder de wol te kruipen.
Lieverd, ik weet dat jij onder een hoop stress staat...
en als jij olifanten en bloemen ziet...
dan is dat goed. Maar vertel niemand dat verhaal, goed? En denk er aan...
het is niet het einde van de wereld.
Het einde van de wereld?
Horton aan de burgemeester. Ontvangt u mij, burgemeester?
Ik heb hier een vreselijke ontvangst.
En zo dan? Als ik heel erg dichtbij kom, kunt u mij dan horen?
Ja, dat heb ik ontvangen.
Zijn wij al op die veilige plek?
Bijna. Ik ben er zeker van, dat het ergste deel achter de rug is.
Hier spreekt uw olifant, ga zitten, geniet van de rit, en we zijn zo bij de berg Nool.
Nee, je kan geen ijs bij het ontbijt krijgen.
Wie is dat? Is daar nog iemand anders?
Dat zijn mijn vrouw en kinderen.
Hebt u een gezin? - Dat heb ik zeker.
Een prachtige vrouw, zesennegentig dochters...
en één zoon.
Bezig baasje. - We delen allemaal één badkamer.
Je weet hoe dat is. - Nou en of ik dat weet.
Badkamer?
Lieverd, jij weet dat je op het dak bent?
Wat is dat? Nee, je moet naar bed, papa is aan het instorten.
Wat ben je nu weer van plan?
Ik wilde de kinderen net naar bed gaan doen, als ik van het dak af ben...
en dat is wat er gebeurd is. Juist.
Papa? - Ja? - Mag ik een glas water?
Natuurlijk. - Ik ook. - Ik drie...
Een heleboel vloeistof. Jij bent net degene die ik nodig heb.
Ja, ik realiseer dat wij de laatste tijd het niet eens zijn met elkaar...
en dat is het meeste mijn schuld. Het is waar.
Weet jij wat ik heb geprobeerd te doen?
Ik heb mijn droombeeld over jouw toekomst opgedrongen aan jou.
Laat ik dit heel duidelijk maken.
JoJo, jij kan elke burgemeester worden, die jij maar wilt zijn.
Praktisch, sterk en stil, openhartig, dat is jouw keuze.
Goed, ik voel mij veel beter.
Ik verwacht grote dingen van jou, jonge man. Grote dingen.
Goed, welterusten.
Goed spul. Goed gesprek.
Toen sloop JoJo naar buiten, hij voelde zich eenzaam en verdrietig...
tragisch genoeg, niet begrepen door zijn vader.
En waar ging hij zo laat naar toe?
Naar de verlaten Toren van Whoville, waar ze Sterren Bestuderen...
Een plaats waar de jongen zich tevreden voelde, en vrij...
een plaats waar hij kon zijn, wat hij wilde zijn.
En wat was daar binnen? Ik zou het zeggen als ik kon...
maar daar boven, was de kangoeroe niets goeds van plan.
Mag ik nu naar buiten komen, mama? - Nee, Rudy, blijf in je kamer.
Maar mama... - Blijf binnen.
Aan het eten, ga weg. - Ik weet dat u druk bent, maar ik...
heb uw hulp nodig. Het is Horton.
Hij is bezeten geworden van een klaver.
En hij denkt echt dat er kleine mensen op zitten.
Ik wil dat die klaver vernietigd wordt. - Natuurlijk, dit is een grote zaak...
voor jou.
Ik zou het zelf wel doen...
maar omdat ik een dame ben, wil ik mijn handen liever niet smerig maken.
Maar ik heb gehoord, dat jij daar geen problemen mee hebt.
Nee, geen probleem.
Makkelijk genoeg, maar...
ik doe dit alleen voor een prijs.
In ruil voor een paar gloednieuwe...
nee, deze kleine kangoeroe.
Wat Rudy? Mama denkt er over na.
Nee bedankt, na er over gedacht te hebben...
denk ik dat ik de Wickersham broers, dit voor mij laat opknappen.
Ja, natuurlijk, de Wickersham's, die zijn een chique onderneming. Wacht...
Nee, je kan niet naar Wickersham gaan.
Nee, de Wickersham's zijn perfect voor deze baan.
Maar dat zijn apen, dat is niet eng.
Toch bedankt, misschien de volgende keer.
Wacht.
Dit is wat ik zal doen, bij die geliefde klaver...
ik zal het pakken, ik zal het vermorzelen...
en ik zal het verslinden.
Groter dan het eruit zag, één ogenblikje.
Wacht even.
Dan braak ik het uit...
en dan ga ik het de tweede keer verslinden.
Dus twee keer verslonden.
Dat is leuk.
Maar ik denk dat ik met de Wickersham's ga praten.
Wacht.
Hier is het beste gedeelte...
ik doe alles... gratis.
Dat is zonder kosten.
Wat denkt u?
Afgesproken. - Ja, gescoord...
ik bedank u. U zult er geen spijt van krijgen.
Burgemeester.
Doe open, Hr. de Burgemeester. Kom alstublieft hier.
Het sneeuwt. In de zomer.
Ja, dat is het.
Het is een dramatische verandering in het weer.
Alsof we een stofje zijn, die wel door de ruimte drijft.
Ik weet niet hou u dat wist. Maar op de één of andere manier wist u dat.
En Whoville is op weg naar een ramp.
Wat? - Niets.
Ik ga er mee aan de gang. - Het is aan ons...
om de mensen van Whoville te redden.
Nog iemand?
Goed.
Nee, geen standbeeld.
Dit is geen pretje, dit is een soort van einde.
Lieverd. Nee, gevaar.
Hou meteen op met pret maken. Dit is gevaarlijk.
We zitten in grote problemen hier beneden. Het is gebeurd, het sneeuwt.
Middenin de zomer. Het is het einde van de wereld.
Wacht even, burgemeester. Ik denk dat ik weet wat uw probleem is.
Is het zo beter?
Dat lijkt gewerkt te hebben.
Ruik ik pinda's? - Ja, dat is mijn favoriete hapje.
Maar die blijven een beetje hangen.
Frederick, nee.
Wacht even, Hr. de Burgemeester. Ik moet misschien even vechten.
Gevonden olifant kan erg gevaarlijk zijn.
Jij bent naar gedonder gekomen, maatje.
Als jij trekt in problemen hebt, dan kan je van een salade bar eten. Neem een hapje.
Ik hoorde jou rennen. - Morton?
Doe dat niet.
Horton, daar ben je. We hebben problemen.
Hoorde je dat? Nee, ik ben hier, oké.
Luister. Nee, ga. kangoeroe, is gek geworden.
Knettergek. Ze vertelt iedereen dat jij uit Nool geschopt moet worden.
Heeft zij dat gezegd? Ik dacht dat wij vrienden waren.
Ik heb gehoord, dat zij naar Vlad is gegaan.
Vlad. Ik ken twee Vlad's.
Is het de slechte Vlad, of het konijn Vlad? Die de koekjes maakt.
Ja, Horton. Zij stuurt jou een konijn met koekjes.
Ik denk dat wij kunnen aannemen, dat het de slechte Vlad is.
Ja, dat is goed gedacht.
Dus, als jij oké bent met reusachtige messcherpe klauwen...
die het vlees van jouw lichaam scheuren...
zorg dan dat je die klaver kwijtraakt. - Dat kan ik niet.
Ik heb het de burgemeester belooft.
Ik meende wat ik zei, en ik heb gezegd wat ik meende.
En een olifant kan je voor honderd procent vertrouwen.
Alsjeblieft, voor mij, voor deze éne keer...
wees dan betrouwbaar voor negenennegentig procent van de tijd.
Ik ben nog nooit negenennegentig procent van iets geweest.
Ik denk dat ik fantastisch ben, kom op dus.
Ik meende wat ik zei, en ik heb gezegd wat ik meende.
Ik zeg het niet.
Je kan dat de hele dag doen, het gaat niet gebeuren.
Een olifant kan je voor honderd procent vertrouwen.
Dat klopt, dat is mijn code. Mijn motto.
Maar bedankt voor de waarschuwing.
Motto, oké. Maar let op de lucht.
Let op de lucht.
Burgemeester, u moet iedereen onder de grond zien te krijgen. Nu.
Ik wil u niet alarmeren, maar er is een goede mogelijkheid...
dat wij worden aangevallen door een gigantische vleesetende vogel. - Wat?
Er is een kleine kans, dat het een konijn met koekjes is, maar ik zou er niet op rekenen.
Die zijn ontzaglijk. - Burgemeester, bent u daar?
Ja, dat is een geweldig idee. Het is alleen...
om iedereen gemobiliseerd te krijgen, moet ik de goedkeuring hebben van het gemeentebestuur.
En die luisteren nooit naar mij.
Ik ben al een paar keer een sufferd genoemd.
Ik kan het niet doen. - U moet met ze praten, burgemeester.
Goed, luister...
Dat is absoluut geen konijn.
Ik ben hem kwijt. Wilde hem verliezen, en ik ben hem kwijt.
Is die boom wel echt? - Hou je vast, Whoville.
Dit gaat er hard aan toe.
Nu ga je het krijgen.
Maak je klaar voor het beste.
Laat mij met rust.
Ik weet dat hij ergens tevoorschijn springt. - Hallo.
Schaakmat.
Nu is het tijd voor mij om de klaver te nemen, en alle kleine mensen plat te drukken...
Sorry, hier gaan wij eruit.
Recht in mijn snavel.
Mooie lijn, jammer dat ik die dingen niet later kan bedenken.
Burgemeester, is alles goed met u?
Nou, min of meer. Wat is er gebeurd? De vogel?
Ja, hij viel mij aan. Burgemeester...
uw mensen zijn in gevaar.
Weet je wat? Ik ga het doen.
Ik ga daar naar toe, en ik ga ze vertellen wat er aan de hand is.
Perfect. Ga nu, snel.
Hr. de Burgemeester, er is iets niet goed.
Mijn kelder, is op zolder. Het wetenschapsmuseum, is geschiedenis.
Wat is er aan de hand, Hr. de burgemeester?
Ik verklaar dat er een noodtoestand is.
Maak je geen zorgen, de burgemeester doet alleen maar of hij een idioot is.
Whoville is in vreselijk gevaar...
Iedereen moet meteen naar de ondergrondse opslagruimte gaan.
Laten we dit democratisch doen.
Wie wil de vreugde en glorie van het honderdjarige feest...
van Whoville laten doorgaan zoals dat het plan was?
En wie, zoals de burgemeester...
denkt dat het beter is, om het honderdjarige feest van de Who's...
door te brengen in een ondergrondse opslagruimte.
Ja.
Wacht, jullie moeten naar mij luisteren. Onze hele wereld kan exploderen.
Nog veel sneller. En onze wereld maakt niet dat geluid.
De mensen hebben gesproken, Hr. de Burgemeester.
Het is afgelopen met je.
Niemand gelooft je. Niemand steunt je.
Horton gelooft mij.
Wie is Horton?
Horton, is een gigantische olifant in de lucht.
Je hoeft niet te kijken, hij is onzichtbaar. En hij is degene...
die zijn leven waagt, om te zorgen dat Whoville...
dat trouwens een stofje op een klaver is...
in veiligheid komt.
Ik kan het bewijzen. De stem van Horton komt uit deze hoorn.
Ik heb alle Who's verzameld op het stadsplein.
Laat ze weten, dat jij daar bent.
Dit is dan een situatie met veel spanning.
Ik ga hier eigenlijk een beetje af.
Ik weet het.
Horton, we wachten.
Tijd om iedereen te laten zien, dat jij bestaat, en...
en er aan toe te voegen, dat ik geen sufferd ben.
Wacht. Iedereen, kijk naar de wind.
Wat denken jullie dat dat betekent?
Het betekent...
blijkbaar...
laat de vlieger race beginnen.
Wat jammer voor jou, Horton.
Mijn hersens bevriezen.
Geef mij mijn stofje terug.
Deze keer niet, jongen.
Het spijt mij dat ik je zo teleurgesteld heb.
Dit is veel groter dan mij.
Haal de familie bij elkaar, en zorg dat ze ergens veilig zijn.
Dat zal ik doen.
Ik geloof je.
Nu heb ik je, olifant.
Nee.
Burgemeester? Is er iemand?
Iemand?
Klaver voor klaver vond hij, maar degene waar hij naar zocht was niet in de buurt.
Burgemeester?
En tegen de middag, was arme Horton, meer dood dan levend...
en plukte en zocht, en stapelde er...
Negenduizenden vijf op.
Hallo? Het spijt mij dat ik u lastig val.
Niemand.
Klop, klop.
Nu zou je moeten zeggen: 'Wie is daar'?
Als daar iemand zou zijn.
Snap je? Wie is daar.
De hele dag zocht hij. Hij zocht maar door.
Tot hij bijna geen hoop meer had.
Nee, alsjeblieft, nee.
Dit is niet eerlijk.
Maar wacht. Zou dit die éne zijn? Was al het gezoek nu eindelijk gedaan?
Ja, dit was het uur. Horton had het gevonden uit drie miljoen bloemen.
Burgemeester, ik heb u gevonden.
Burgemeester, bent u daar?
Burgemeester?
Burgemeester, bent u daar?
Burgemeester?
Burgemeester.
Nee, dit is Floyd.
Kan ik een boodschap aannemen?
Burgemeester? Alles is goed met u.
Horton, hou daar mee op.
Sorry, dat moet er hard aan toe gegaan zijn daar beneden.
Ik was bezorgd over u.
De burgemeester had gelijk.
Papa.
Alles is goed met mij. En met jullie ook.
Inwoners van Whoville...
ik wil jullie voorstellen aan onze vriend...
Horton.
Hij zal ons gaan helpen.
Ik heb het begrepen. Dit is de uitdaging.
Het is afgelopen met u in deze stad. Hebt u dat begrepen.
Afgelopen met u, sufferd.
Ik maakte maar een grapje.
Dat was een goeie. - Dit is mijn vrouw, Sally.
Jij bestaat echt. Dit betekent dat mijn man niet gek is.
En een paar van mijn dochters, Hedy, Holly, Hooly, Hilda, en Heathy. - Hallo.
En hier is Mevr. Yelp, mijn trouwe assistent.
En dit is dokter Larue. - Jij hebt ons gered.
En Bert, uit de provincie.
En Mevr. Quilligan, en Hr. Farfoogan, van de Cloogan Farfoogan's.
En de oude man in de badkuip. - Laten we de arme jongen niet overweldigen...
hij zal al die namen nooit onthouden.
Ik doe mijn best.
Sally, voorzitter, Hedy, Holly, Hooly, Hilda, en Heathy.
Mevr. Yelp, dokter Larue, bert van de provincie, Mevr. Quilligan...
Hr. Farfoogan, van Cloogan Farfoogan's...
en was daar niet een oude man onder de douche.
Badkuip. - Ja.
We zijn allemaal hier, Horton.
En we geloven allemaal in jou.
Dat is fantastisch.
En die verantwoordelijkheid, neem ik niet lichtvaardig.
Ik beloof jullie een toekomst, die veilig, gezond en stabiel is.
We zullen een wereld creëren, waarin elke Who, drie onuitwisbare rechten heeft...
wat op een later tijdstip beslist zal worden.
En we zullen een stofje plaatsen op berg Nool, voor het einde van dit decennium.
Die olifant is gek, grote goedheid.
Ik moet het aan iedereen vertellen. Ik moet naar de kangoeroe.
Vlug, voor ze het ontdekken.
Je had mij moeten zien, ik heb de olifant echt op zijn donder gegeven.
Ik heb hem opgejaagd, hem gemarteld, en in miljoenen kleine olifanten stukjes gebroken.
Het was mooi, echt mijn beste werk.
Klassieke Vlad. - En de klaver?
Het is afgelopen met de klaver. Horton zal die in geen miljoen jaar vinden.
Luister, klaver is voorgoed weg.
Ik zag Horton, en hij praat nog steeds tegen die klaver.
Idioot.
Ik ben een pro. Je hebt het tegen mij.
Kom op, laten we niet vergeten dat ik dit gratis heb gedaan.
Wat gebeurt er met de jungle van Nool?
Er was eens een tijd, toen mensen mensen waren.
En dat stofjes, stofjes waren.
Ik zeg, als je het niet kan zien, horen of voelen...
dan bestaat het niet.
Onze manier van leven wordt aangevallen.
En wie leidt die aanval?
Wacht even. We praten over Horton. Jullie kennen hem allemaal.
Hij zou nog geen vlieg kwaad doen. Behalve die vlieg waar hij op ging zitten.
En dat deed hij niet met opzet.
Hou je kop, muis. - Ja, dat is raar.
Mijn brownies branden aan, ik moet gaan.
Laten wij iemand die moeilijkheden veroorzaakt zoals Horton...
de geest van onze kinderen vergiftigen?
Wat? De kinderen.
Als Horton de kinderen vertelt, over een wereld buiten de jungle...
laat hij ze twijfelen aan gezag.
Wat leidt naar...
anarchie. - Ja.
Horton moet betalen. - Het is dat stofje.
We moeten iets doen. - Voor de kinderen.
Voor de kinderen.
Laten wij hem hier mee wegkomen?
Morton, ik heb jou gezegd, honderd procent.
Morton, ga eens een beetje sneller.
Ik ben het niet.
Ik zie het, het is een boze massa.
Sorry Morton, ik dacht dat jij het was, die al dat...
Verdorie.
Rennen, Horton.
Laten we hem vastbinden. Laten we hem pakken.
Hé jongens, zagen jullie dat? Allemaal tegelijk.
Jullie zien er goed uit, als een kudde.
Kijk eens naar de rotzooi, die jij voor jezelf gemaakt hebt.
Al dat kabaal, over een domme bloem.
Het is een stofje. - Juist.
Het is eigenlijk flauw. Al dat gepraat, over jou vastbinden, en in een kooi stoppen...
we hoeven niet in details te gaan.
Het punt is, deze boze massa... Al de moeilijkheden waar jij in bent...
dat kan allemaal weggaan.
Echt? - Natuurlijk.
Je hoeft alleen maar toe te geven, aan iedereen...
dat er geen kleine mensen wonen, op dat stofje.
Dat jij ongelijk had, en dat ik gelijk had.
Als jij dat doet, gaan de dingen weer net zo als zij waren.
Maar, als jij dat niet doet...
dan moet jij de prijs betalen.
Dus, ik moet gewoon zeggen dat het niet waar is.
Ga je gang, bind mij vast. Stop mij in een kooi. Doe wat je maar wilt...
maar er zitten mensen op dit stofje.
En er is een burgemeester, en die heeft negenenzestig dochters...
en een zoon, die heet JoJo. Ze delen allemaal een badkamer. Wat dat ook mag zijn.
En ook al kun je ze niet horen, of zien...
een mens is een mens. Maakt niet uit hoe klein.
Dat was prachtig, Horton.
Bind hem vast, stop hem in een kooi...
stop dat stofje in een kokende pot met olie.
Zij geloven niet dat wij hier zijn.
We moeten wat lawaai maken.
Wij zien hier.
Wij zijn hier.
- Kom op.
Allemaal.
We zijn hier.
Hierdoor zal je nooit meer verhalen vertellen, over mensen op stofjes.
Luister, daar zijn ze.
Bind hem vast, stop hem in een kooi. - Het werkt niet.
Ik kan u horen, maar hun oren zijn niet goed genoeg.
We moeten luider zijn.
Iedere Who moet lawaai maken. Iedereen.
We zijn hier.
JoJo, waar ga je naar toe?
We hebben elke stem nodig.
Jullie moeten wat lawaai maken daar beneden, of we worden allemaal vernietigd.
De burgemeester greep een trommel, en begon er op te slaan.
En alle andere Whoville's maakten herrie.
Zij ratelde op tinnen borden, sloegen op pannen...
op vuilnisdeksels en veenbessen kannen.
Ze bliezen op een hoorn, en stoten op grote tuba's.
En op trommels en op een fluit.
Kunnen ze ons nu horen?
Luister, alsjeblieft.
Het is het mooiste wat je ooit hebt gehoord.
Ik hoor niets.
Ik denk het niet, maar blijf het proberen.
Weet je zeker, dat iedere Who in Whoville het aan het proberen is?
Waar is JoJo? - Waarschijnlijk bij de oude sterrenwacht.
Er is een grens.
Jij hoort dat deel niet aan te raken.
Heb jij dit gebouwd?
Ze maken een vergissing.
Dit gaat jou niet aan lieverd. Terug in jouw buidel.
Iedereen. Niet stoppen.
Blijf doorgaan. Dit moet het doen.
Kunnen ze het horen? - Nee.
Wat er ook gebeurt, ik had geen betere zoon kunnen hebben.
Kom op. Blijf doorgaan.
Nee.
Stop.
Ik hoor het. Ze zijn daar.
En dat gat, dat extra kleine gaatje, dat deed het hem.
En al dat Who lawaai barsten uit de klaver.
Ik hoor het. Ik ook.
Rudy, geef dat aan mij.
Rudy, ga terug in de buidel.
Nu.
Nee, mama.
Wickersham's, pak die klaver.
Iemand? Pak het van hem af.
Het is je gelukt, burgemeester. Het is je gelukt.
Het is ons gelukt.
Goed gedaan, zoon.
Oké, burgemeester. - Papa, jij bent één van de beste.
Rustig aan, iedereen. Rustig.
Hallo, Vlad.
Dat zou ik niet moeten doen, maar...
Dat is een leuk gebaar.
Ik ben hopeloos hierin. Emotioneel. Hier komt de waterglijbaan.
Er zijn zoveel mensen om te bedanken. De goede mensen van Nool...
die mij in een kooi stopte, en mij prikte met stokken.
Dat was ik. - Mijn maatje, Morton...
die de enige was die naast mij stond. Nou, niet vlak naast mij.
Hij verstopte zich in de bosjes, en stuurde goede gedachtes naar mij.
Klein. - Maatje, jij bent een strijder, dichter.
En vooral wil ik de burgemeester van Whoville bedanken.
Die vanaf het begin in mij geloofde.
Wij gaan jou missen.
Wat moeten we zonder jou doen, Horton?
Maak je geen zorgen, ik ben altijd in de buurt.
En zelfs als ik mij afvraag, dan hou ik het voor mijzelf.
Jij bent een kaars in het raam.
Op een koude donkere winternacht. - Een geweldig voorbeeld.
En zo eindigde dus alles goed, voor zowel Horton en de Who's.
En voor allemaal daar in de jungle, zelfs voor kangoeroes.
Dus laat dat een les zijn, voor ééntje en voor allemaal.
Een mens is een mens...
het maakt niet uit hoe klein.